Znalazłszy się z powrotem

„Znalazłszy się z powrotem na ulicy, postanowiliśmy po krótkim namyśle zastosować się do sugestii ostatniej. Na dziedzińcu szkoły kręciło się kilku uczniów. Szybko porozumieliśmy się z chłopakami, którzy wprowadzili nas do wnętrza budynku, gdzie zaczęli szeptać coś na ucho starszemu panu, paradującemu w czerwonej opasce — jedynemu obecnemu na miejscu przedstawicielowi ciała pedagogicznego szkoły. Po chwili siedzieliśmy w jadalni za długim stołem, wśród elewów zakładu, dzieląc ich skromną wieczerzę, złożoną z gorącego mleka i kromki chleba. Noc spędziliśmy we wspólnej sypialni, gdzie stało kilkadziesiąt łóżek, z których wiele było nie zajętych.
Rankiem dnia następnego, podczas śniadania, przed gmach szkoły zajechało auto. Pedagog z czerwoną opaską spojrzał w okno, dziwnie zesztywniał i utkwił wzrok w wejściu do jadalni. Drzwi rozwarły się z trzaskiem i kilku funkcjonariuszy NKWD stanęło u progu, rozglądając się po sali. Po chwili przybysze podeszli do stołu i najstarszy rangą oficer rozpoczął indagację. Odpowiedzi udzielał nasz pedagog, przy czym okazało się, że włada on biegle językiem rosyjskim. Cała scena rozgrywała się tuż przy nas, przez szerokość stołu. Popijałem ze szklanki mleko drobnymi łykami, starając się możliwie przedłużyć ten proces, ułatwiający udawanie kompletnej obojętności. W pewnym momencie oficer wskazał na nas palcem i usłyszałem fatalne pytanie kim jesteśmy i co tutaj robimy Znów zabrał głos pedagog, wyjaśniając spokojnie, że jesteśmy biednvmi uchodźcami, ewakuowanymi przez władze polskie z Warszawy. Rozpytawszy jeszcze o to i owo, nieproszeni goście zabrali się do odejścia, zapowiadając swój rychły powrót. Pedagog znów zaczął patrzeć pilnie w okno, a stwierdziwszy odjazd samochodu, zrobił wymowny gest ręką pod naszym adresem. Zrozumiawszy od razu, o co chodzi, udaliśmy się niezwłocznie na górę, do sali sypialnej, zebraliśmv pośpiesznie swoje manatki i po paru minutach opuściliśmy budynek szkoły.“(1)