„— Zgadza się pan
— Nie, nie mogę. Moje zdrowie nie pozwala mi puszczać się w daleką drogę.
— W drogę! Ależ panie Rousseau, czyż można nazwać drogą pięć kilometrów jazdy!
— Tak, dla was i dla waszych dzielnych koni, to nic...
— Ale przecież wszystkie konie dworskie są na pana rozkazy! Małżonka delfina poleciła mi także oświadczyć, że kazała przygotować dla pana pokoje w Trianon, bo nie życzy sobie, aby pan zbyt późno powracał do Paryża. Również delfin, który wszystkie dzieła pana zna na pamięć, mówił wobec dworu, że chciałby pokazywać w swoim pałacu pokój, który zajmował pan Rousseau.
Teresa krzyknęła z podziwu, oczywiście nie dla filozofa, lecz dla dobrego księcia.
Rousseau nią mógł się już dłużej opierać uprzejmym naleganiom.
— Muszę się poddać — powiedział — ponieważ nigdy nie byłem tak bardzo przyparty do muru.
— Został pan pokonany sercem — rzekł de Coigny — gdyż rozumem niepodobna byłoby pana zwyciężyć.
— A zatem przystaję na życzenie Jego Królewskiej Mości.
— Niech pan przyjmie moje osobiste podziękowanie. Co się tyczy podziękowania Jej Wysokości małżonki delfina, nie śmiem wystąpić w jej imieniu sama zechce okazać panu swoją wdzięczność. Zresztą pan wie, że to do mężczyzny należy podziękować młodej i pięknej kobiecie za jej względy.“(15)