„Ale adwokat przeszkodził temu obbezeniu.
Siedział z doktorem zajęty rozmową i rozważaniem sytuacji. Doktór był jakiś niespokojny ostatniemi czasy dwa wypadki śmiertelne, jeden po drugim, a śród nich śmierć wielkiego konsula, — przypuśćmy, że to wypadki nieszczęsne, lecz za reklamę dla miejscowości służyć nie mogły.
— Miecz trafia i tu i ówdzie, — odparł adwokat.
— Nowoprzybyb goście pytah o stałego grajka, — opowiadał doktór. — Pisano o tem w gazecie, mówiono, że sanatorjum ma stałego pianistę, gdzie on
Adwokat odrzekł, że niechże gazety piszą o tem, nie należy ufać wszystkiemu, co jest w gazetach.
Nim, grajek przebywa na urlopie, mówił, wysłahśmy go zagranicę, aby się wyrobił na jeszcze większego. Ilurdzo proste, powróci do nas, jako kompletnie wydoskonalony, jako mistrz. — Zresztą zawsze mówiłem, że szanuję w tym młodym człowieku tęsknotę do świata. Chyba to wiadome.
— Pytah też goście o księżniczkę. I o niej czytab w gazecie. Gdzież ona
— Tak, gdzie ona, bcho ją wie, — rzekł adwokat szczerze. — Może i ona już nie żyje, albo zbiegła i jest aresztowana, nie wiem. Mieszkała tutaj i zapłaciła mim swe rachunki.
Obaj panowie zamyślają się nad tem. — Ale w każdymbądź razie mamy hrabiego, — ciągnie dulej adwokat.“(14)